Bende San Yetecek Kadar Ben Kalmadı..”

Şiir Defteri

Sus pus olmuş puslu bir İstanbul’muydu yüzün yoksa
çok bildik hüzünler mi taşınmıştı yüzüne
Dolmabahçe de çay tadında….
Divit ucuyla yazılmış bir aşkın sureti vardı avuçlarında
tarih bir başka iklimin kıvamını gösteriyordu.
Ben rehnedilmiş yelkovan gibi… hani akrep’i seven ama
yüreği takvim yokuşlarında…

Sinemada elinin elimde terleyişinin bir anlamı olmalı
sesinin sesimde yankılanmasının… sanki perdedekine
üzülmüş ya da sevinmişsin de tesadüfen akmış yüzün
içime… Yalan! Sen perdeye bakıyorsun fikrin benim
seyir defterimde.. ve ben amerikanca bir filmi Türkçe
seyrediyorum…

Kadın Beyoğlu’nun bir kış akşamında
üstündeki deri montun sahibine küs soğukluğundan
muzdarip yürüyordu… Adam da… Yürümek hiçbir şeyi
çözmüyordu bazı Aralık akşamlarında… Parmağında
yaralı bir öyküyü taşıyordu adam… Kadının yüzünde
bir hüzün… Hüzünlü aralık akşamında bir yüzük…
Yüzüğün yüzünde dünya güzeli bir kadının kehaneti…
… Soğuğun ve karanlığın vehameti!

Hayatı bir başkasının pantolonu gibi küçültülmüş
daraltılmış… İlk sahibinin o pantalonla yaşadığı şeyler
yani pantalonu pantalon yapan anılar bazı ilkbahar
bereleri yüzünden yapılan yamalar ter tüketen
yazlar… Hepsi daraltılmış… Yaşananlara bir beden
büyük geliyor artık hayat!

Bir aşkı paylaşmak için çok geç
bir paylaşıma aşık olmak içinse erken…
Beni sevda yerimden vurdu yine
zaman…

Şimdi sana söylenecek tek cümle:
Bende sana yetecek kadar ben kalmadı…
Yılmaz ERDOĞAN

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

İşlem Sonucunu Girin * Zaman sınırı tükendi. Lütfen CAPTCHA'yı yeniden yükleyin.