YAGMURU TUTAMAZSIN

Şiir Defteri

Yıllarımı verdim suskunluğa!Günler, baharlar,

kışlar ve yazlarca, sesimde kayboldu suskunluğum!

Bakışı uzak, hasreti köylerde kalmış bir kentte

yaşar gibiyim, toprağa hasret, yeşile kanmış!

Uzatsam ellerimi dokunacağım sanki maviliklere,

toprağın kokusunu memleket kokusu gibi duyacağım

neredeyse.Hiç bir zaman kokusuna hasret

duyacağım bir köyüm olmadı halbuki.En büyük

hasretimi yaşadığım evim ve ailem hariç!

Yeniden doğmuş gibiyim, kalabalıklardan sıyrılıp

kendimi daha yeni bulmuş, kaybolmuşluktan

kurtulmuş bir sevinç var gözlerimde parıltısı

gün ışığına çıkmış! Umutlar tükendi demişken

tam, bir şeylerin varsızlığını umarsızlığa

kaptırmışken, nefes alan kelimeler, virgüller

varmış henüz noktasını bulmamış! Sevinci

kursağında kalmamış cümleler, hüznü taşısa

da heybesinde; şiirler kalmış, yazacağım!

Yapacağım daha çok işim varmış benim.

Umudum da varmışda, sanki bugün için

saklanmış en kuytu köşelere.

Hayatı zorlamaktan yana olmadım hiç bir

zaman.. .Sen neredeysen hayat oraya

götürür seni. Yakalayıp tutabileceğin bir

mevsimi bulamazsın!Kar istediği zaman

yağar , yağmuru tutamazsın!İstemezmiş

gibi yapsan da kaçamayacağın tek çıkmaz

köşedir kader! Kaçamadım, kaçmak da

istemedim zaten hiç!Seyretmek kaçmaktan

kolay geldi belki! Kendinden kaçışı kadar

insanı yaşamaktan soğutan başka bir şeyvar

mıdır? Sorgulamadan yaşamı , kendini

sorgulamak gerekmiş aslında…

Ne oldu bilmiyorum,bir vesile bir blogla açıldı

zihnim, birdenbire ışığa büründü kalemim.

Kimseler okumasa da kendi kendime methiyeler

düzenlesem de yaşadıkça yazacağım artık.

Yazdıkça yaşamayı daha bir kucaklayacağımdan

eminim… Kendimi bulma arayışım, kelimeleri

konuşturur gibi, sesimi duyuracak suskunluğuma…

En çok istediğim sevdiğim şeyi yapmasını başarmak,

yazmak..

Gerçek ben, buradayım!…

İşte tam burada!..Benim yazdığım sizin

okuduğunuz yerde yüzüm,gözlerim,benliğim…

Evet, yazmalı ve yaşamalıyım artık.. 38 yaşında,

yeniden keşfedebildiğim bir yaşam var parmaklarımın

ucunda.Harflerin arkasına gizlenmeyi bıraktığım

anda yeni doğmuş bebekler gibi ağlamayı,çığlığı

salıvereceğim,ortalığa düşse de çıplaklığım!

Hüznümden ve yazdıklarımdan utanmayacağım.

Saklanmayacağım artık…Ne derseniz deyin

okudukça,umrumda değil yazdıkça yaşayabildiğimi

hissetmenin sevinci var ya…Gözlerinizi görmüyorum

nasılsa!Öğrendim artık, sahiden nasıl bakarsan

öyle görürsün, baktığınız gibi değilim, bunu ben

biliyorum ya..Kendimi burada buldum ya!.Artık

bitti ya

suskunluğa esaretim!

Bir inatçı keçiye döndüm sonyıllarda.İnadım

suskunluğumaymış farkında olmadan, isyanım

sesimi duyuramamaktaymış..En çok istediğim şeyleri

yapabilmenin heyecanını ve gururunu yaşadım..

Hep isterdim bir bisiklete binmek bisikletin

üzerinde dosdoğru, dimdik durabilmek.Denemedim

değil,çok denedim,başaramamıştım…İlk önce onu başardım.Sonra bütün korkaklığıma rağmen,

araba kullanmayı.Bağırta bağırta müziği son sesiyle

açarak istediğimi yapabilmenin,dışarıda gülümseyen

bir havanın varlığını, yağmurun insanı ıslattığını

öğrendim. Karın bütün soğukluğuna rağmen

sevimliliğini keşfettim!Kendimi yendim, diyordum

artık, yapabileceğim bir şey kalmadı hayatta.

Antalya’da , denizle kardeş günleri yaşamak hariç.

Henüz ölmeyeceğim… Demek ki ,insan yaşadıkça

umut tükenmiyor,harflerin, kelimelerin arasında

buldum nefesimi, sesimi!Buldum ve yeniden

yitirmeyeceğim!

Yağmuru tuttum,

Bırakmayacağım.

Herkesin tutunacağı bir yağmur,

dokunacağı bir umut vardır.

Geç değil hiç bir şeyi çin, henüz

yaşayabiliyorsanız , tutunacak bir yağmurda

ıslanın, dilerim!

ESİR OLMAYIN SUSKUNLUÄžA!

ISLANMAK YAŞAMAKTIR

TUTUNUN YAÄžMURA

EN VEFALI YAR

GÖZYAŞLARINIZDIR

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

İşlem Sonucunu Girin * Zaman sınırı tükendi. Lütfen CAPTCHA'yı yeniden yükleyin.